ارتباط خواب ناکافی و ابتلا به دیابت حاملگی
9 ژانویه 2012- دانشمندان ارتباط جدیدی را بین کم خوابی در دوران بارداری و ابتلا به دیابت حاملگی (GDM) کشف کردند. این اولین مطالعهای است که به بررسی ارتباط بین مدت زمان خواب و ابتلا به GDMدر یک جمعیت چندین قومیتی آسیایی پرداخته است. این یافتهها نشان میدهد درمان کم خوابی در طول بارداری به طور بالقوه میتواند خطر ابتلا به دیابت بارداری را کاهش دهد. یافته های این تحقیق در مجلهی SLEEPمنتشر شده است.
دیابت یکی از نگرانیهای اصلی در زمینهی بهداشت جهانی است که فشار فزایندهای را به کشورهای آسیایی وارد کرده است. در گزارشی که در سال 2015 از طرف فدراسیون بین المللی دیابت (IDF) منتشر گردید، سنگاپور به عنوان دومین کشور در میان کشورهای توسعه یافته از نظر نرخ ابتلا به دیابت معرفی شد. در این کشور بالاترین نرخ ابتلا به GDMکه خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را در مراحل بعدی زندگی مادر افزایش میدهد، ثبت شده است. بالا بودن مقدار قند خون در بارداری معیار تشخیص GDMاست، دیابت بارداری یکی از شایعترین مشکلات در طول بارداری است. عدم مدیریت قند خون بالا در دوران بارداری با عوارضی مانند تولد زودرس نوزاد، ترومای تولد، فشارخون بالا برای مادران و افزایش خطر ابتلا مادر به دیابت نوع 2 و حتی مرگ جنین همراه است. به منظور کاهش ابتلا به این بیماری و افزایش مدیریت آن، شناسایی عواملی که منجر به افزایش ناسالم قند خون در طی بارداری میشود، ضروری است.
خواب یکی از عوامل شناخته شده و تاثیرگذار بر متابولیسم گلوکز است، در برخی مطالعات کمبود خواب به عنوان یک عامل خطر برای ابتلا به دیابت نوع 2 معرفی شده است، اما مطالعات کمی تاکنون به بررسی ارتباط بین خواب و دیابت بارداری بویژه در میان جوامع آسیایی پرداختهاند. تحقیق اخیر که در کشور سنگاپور انجام گردید، نشان میدهد بزرگسالان سنگاپوری از جمله کم خوابترین افراد در جهان میباشند. این کمبود خواب میتواند موجب افزایش ابتلا به دیابت بارداری در میان این زنان آسیایی که در حال حاضر در مقایسه با زنان قفقازی (سفید پوست) در معرض خطر بالاتری برای دیابت بارداری هستند، شود.
برای بررسی ارتباط کم خوابی با افزایش خطر GDM، پرفسور Gooleyاز دانشکدهی پزشکی Duke-NUS و دکتر Shirongاز دانشکدهی پزشکی دانشگاه ملی یونگ لو لین سنگاپور به آنالیز میزان خواب افراد شرکت کننده و مقدار قند خون آنها در مطالعهی (GUSTO) پرداختند.
برای بررسی ارتباط بالقوهی کم خوابی با GDM، محققان از 686 زن باردار خواستند که به پرسشنامهی خواب پاسخ دهند و همچنین بر اساس آزمایشات بالینی استاندارد (آزمایش تحمل گلوکز خوارکی) درهفتهی 126م تا 128م بارداری، مقدار قندخون آنها را اندازه گیری کردند. از میان 686 فرد شرکت کننده، دیابت بارداری در 131 نفر(19درصد) تشخیص داده شد.
آنالیزهای آماری نشان داد کم خوابی(کمتر از 6 ساعت در طول شب) با افزایش شانس ابتلا به GDMارتباط دارد. محققان دریافتند کم خوابی با افزایش خطر ابتلا به GDMپس از تنظیم فاکتورهایی نظیر: سن BMI، سابقهی GDMمرتبط است.
جالب توجه این بود که فرکانس GDMدرمیان زنانی که کمتر از 6 ساعت در شب می خوابیدند، بیشتر بود(27.3درصد) و در بین زنانی که در گزارش خود به خواب بین 7 تا 8 ساعت در شب اشاره کرده بودند، کمترین مقدار بود (16.8درصد). نتایج این تحقیق با یافتههای مطالعات دیگر در مورد کم خوابی و افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 در جمعیت غیرباردار سازگار بود، همچنین با مطالعات کوچکتری که در جمعیت زنان باردار قفقازی و آفریقایی آمریکایی انجام شده بود، هماهنگی داشت.
پرفسور Gooleyمیگوید: نتایج ما نشان میدهد احتمالاً تصحیح عادات خواب و داشتن خواب کافی میتواند شانس هایپرگلایسمی و GDMرا کاهش دهد. در برنامهای که به تازگی با عنوان "جنگ با دیابت" در سنگاپور راهاندازی شده است، پرفسور Gooley بر اهمیت داشتن خواب کافی و آگاهی پزشکان و بیماران از تاثیرات کم خوابی بر ابتلا به دیابت، تاکید کرد. در این برنامه تاکید بسیار زیادی بر تغییر عوامل شیوهی زندگی مانند رژیم غذایی و فعالیت بدنی شده است.
دکتر Caiمیگوید: نتایج تحقیقات ما درک بهتری از راههای مقابله با بیماری جدی دیابت بارداری را ارائه داده است، البته ما به مطالعات بیشتری برای ارزیابی سهم سایر عوامل شیوهی زندگی بر خطر ابتلا به GDMنیاز داریم.
منبع: www.sciencedaily.com/releases/2017/01/170109092634.htm